Lydia Rood

Boeken, schrijven & prijzen

Lydia Rood (Velp, 1957) schreef meer dan zestig kinderboeken. De karakters in haar boeken zijn dol op avontuur en eigengereid proberen ze het leven te ontdekken. Rood schrijft voor alle kinderleeftijden, van de Roosmarijn-verhalen (4+) tot en met De ogen van de Condor (15+) over jongeren tijdens de burgeroorlog in Colombia. Twee kinderboeken schreef ze samen met haar echtgenoot Mohamed Sahli, met wie ze de afgelopen jaren een deel van het jaar in Marokko woonde.

Andere titels van haar zijn Drenkeling op Drakeneiland (deel van een serie van Lydia Rood over Drakeneiland), Het ware verhaal van Marietje Appelgat en haar vieze vrienden. In 2007 schreef ze het Kinderboekenweekgeschenk Kaloeha Dzong. In 2009 deed ze mee aan het project ‘Vergeten oorlog’ en schreef het kinderboek Opgejaagd, over de lotgevallen van een Sinti-familie in de Tweede Wereldoorlog. Rood heeft diverse prijzen gekregen, onder andere een Zilveren Griffel voor Een mond vol dons (1993), in 2006 een Eervolle Vermelding van de Zoenjury voor Sprong in de leegteen in 1990 een Vlag en Wimpel (griffeljury) voor Maanzaad.

Lydia Rood schrijft al verhalen sinds ze kind was. Ze studeerde Spaanse taal- en letterkunde en werd daarna journaliste bij de Volkskrant. Sinds 1991 wijdt ze haar leven geheel aan het literaire schrijven. Rood heeft een volwassen dochter. Tijdens de hongerstaking in de Haagse Agneskerk leerde Rood Mohamed Sahli kennen. Ze trouwden op Valentijnsdag 2000, met dochter Roosmarijn als bruidsmeisje. Ze wonen op Marken.

Schoolschrijver

Zelf zegt ze erover: ‘Schoolschrijver zijn is heerlijk: omdat je kinderen vaker en langer ziet dan tijdens een bliksembezoekje, kun je ze leren kennen. Daardoor kun je ze echt wat meegeven. Voor mij is dat: de liefde voor verhalen. Het lekkere gevoel dat lezen je geeft, en dat het een manier is om te reizen door tijd en ruimte, zijn dingen die ik kan overbrengen als ik langer met een klas werk. Als de kinderen aan mij gewend zijn, leer ik bovendien ook veel van hen.
Ik daag kinderen uit om zelf mee te denken over een verhaal. Ze vinden het een ontdekking dat ze net zo veel verbeeldingskracht hebben als ik - en soms meer. Dan schep je de verrukking van die gezichtjes. Verhalen maken je eigen leven behapbaar, en daardoor kunnen we niet zonder. Als kinderen dat inzien, hebben ze ineens een extra instrument in handen. Sommigen gaan dat ook meteen gebruiken: door over hun eigen leven te schrijven. Dan weet je niet wat je leest soms.’

Voor meer info zie de website van de auteur: www.lydiarood.nl.