Het verborgen talent van Amin
Het licht uitdoen en luisteren... veel meer hoefde ik vandaag niet te doen. Het was mistig en donker buiten, en dat kwam goed uit. Want we hebben elkaar griezelverhalen verteld...
Er zijn van die kinderen die je bijna nooit hoort. Die stil en bescheiden zitten te luisteren terwijl andere het hoogste woord hebben. Niet dat ze niks te zeggen hebben - ze hebben gewoon geen zin om een grote mond op te zetten. Ze weten zelf toch wel wat ze denken. Het is niet per se nodig, vinden ze, dat iedereen dat hoort.
Tara is zo iemand bijvoorbeeld, en Priti uit groep 7A. Of Naela en Omar uit groep 7B. Ze zitten niet de hele tijd met hun vinger in de lucht te hengelen. Maar geef ze een kans, en ze vertellen de prachtigste verhalen! Naela op papier (kijk maar op het prikbord) en Omar voor de klas, toen hij de klas in spanning hield met een bloedstollend verhaal (of eigenlijk vlogen de bloedspetters in het rond). Kenan uit groep 5 is zo’n rustige en bescheiden jongen, die vandaag bewees dat hij zijn mond maar open hoeft te doen, of de hele klas hangt aan zijn lippen. En Abir, die kan vertellen, nou! Vergis je ook niet in Avantika! Ze ziet eruit als een braaf, lief kind. Maar geef haar een rugzak - of een pen - en ze beleeft de spannendste avonturen!
De grootste verrassing van de dag was voor mij Amin (Rachid). Hij had een verhaal naar me opgestuurd, net als Mueez. Amins verhaal ging over een heel sterke jongen, die Leon heette. Dat betekent leeuw, dus die naam was goed gekozen. Leon vocht met iedereen, maar op een dag zei een boom dat hij daarmee op moest houden. ‘De boom begon te zingen. Het gras, de bladeren en de aarde gingen meezingen.’ Dat zette Leon aan het denken en hij hield op met vechten. Mooi hè?
In groep 6 heeft zo ongeveer iedereen een reuzetalent voor verhalen. Aziz - ik moest zijn naam nota bene wéér vragen - blijkt hartstikke goed te kunnen vertellen en helemaal niet verlegen te zijn. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Al die vingers! Het was gewoon zonde dat niet iedereen aan de beurt kon komen.
Sommige griezelverhalen zijn echt gebeurd. Een enge man die opeens achter je aan komt rennen. Of griezelige geluiden als je alleen thuis bent. Een ontvoering. Een tunnel naar het koude binnenste van de aarde... (Koud? Ja, koud!) Een school die smelt, instort en in de aarde wegzakt... Toegegeven, soms ging de fantasie met ons aan de haal. Maar is dat erg? Natuurlijk niet, als het verhaal maar mooi is. Toch vonden we vandaag het verhaal van Bies van Ede, waarin bijna niets gebeurt, het engst. Geen vampier te bekennen, geen weerwolf en geen heks, alleen kinderen die ‘s avonds op straat hinkelen en een kinderliedje met het woord ‘graf’ erin.... We zaten met zijn allen te huiveren.
In groep 6 kenden sommige kinderen mijn boek Griezelen met Lucebert al. Defaintly las er een stukje uit voor. Héél goed deed ze dat, zodat iedereen doodstil zat te luisteren... Misschien dat het daardoor kwam dat de kinderen snel begrepen dat de engste wezens soms je eigen ouders zijn. Als je vader bijvoorbeeld weigert je te komen redden als je in moeilijkheden komt. Als je papa in de war raakt en overal spoken ziet. Gelukkig hebben de ouders van deze kinderen daar geen last van!
En dat is maar goed ook, want morgen praat ik met de ouders. Er komen wel zeven kinderen vertellen wat we in de klas doen. Hopelijk komen er veel ouders luisteren! Dan kan ik ze feliciteren met het talent van hun kinderen.