Als een rover met een rijke buit
Verhalen zijn persoonlijk. Sommige verhalen zijn héél erg van jezelf - zoals het verhaal over de nerd die gepest wordt. En sommige verhalen hebben niets met jouzelf te maken - zoals het verhaal over de nerd die gepest wordt. Huh? Ja, sommige verhalen zijn nu eenmaal zelf beleefd en andere verhalen zijn nu eenmaal zelf verzonnen. De beste verhalen hebben van allebei een beetje: een beetje waar gebeurd, een beetje bedacht.
Nu ik heb gevraagd of de kinderen iets van zichzelf in het verhaal willen leggen, blijkt het opeens over een heel ander soort griezels te gaan. Niet meer over vampiers en zombies, maar over pestkoppen. En ineens vraag ik me af: is dát soms de reden dat we zo van verhalen over griezels houden? Omdat we in zo’n lijkbleke zombiekop de bully herkennen die ons leven zuur maakt? Omdat vampiers met hun wrede tanden sprekend lijken op die roddelmeiden daar in het hoekje van het schoolplein?
Het is maar een vraag - het antwoord weet ik zelf niet.
In de groepen 7 en 6 deden we of er echte schrijvers werden geïnterviewd. Een verrassing was voor mij Ummu uit 7A, die luid en duidelijk vertelde waarom ze haar ‘bestseller’ had geschreven, en dat ook met veel gevoel en eerlijkheid deed. Van Soraya uit groep 6 had ik al het vermoeden dat ze veel te vertellen heeft, en dat bleek vandaag ook. Ze speelde heel overtuigend een beroemde schrijfster. Als interviewster stak Madusu met kop en schouders boven iedereen uit - als die later niet de showbizz in gaat, eet ik al mijn schoenen op. En Nabil was een geweldige presentator. En wat grappig was: Marcelencio is een van de kleinsten van de klas, maar als opnameleider had hij de wind eronder. De hele klas deed wat hij zei.
Maar soms is er een kind, klein en stil, dat nooit aandacht vraagt, en dan plotseling verrast met een on-ge-loof-lijk prachtig verhaal. Zo’n kind is Imane uit 7A. Wát een talent! Ik ben benieuwd of de jury dat volgende week ook vindt.
De verhalen stromen binnen... Mueez uit groep 5 levert er zelfs vier in! En het zijn goede verhalen ook, want de juf dacht eerst dat hij ze had overgeschreven uit een boek. Ik voel me als een boer na de oogst, als een piraat op een veroverd schip, als een rover met een rijke buit. Meteen bij het binnenkomen werd ik al bestormd door Insaf en Beyza, die een verhaal hebben gemaakt dat er al bijna uitziet als een boekje. Met plaatjes en al! Ook het verhaal van Ibtissam ziet er prachtig uit. Op het prikbord komen in de loop van de dag nieuwe verrassingen te hangen, zoals het ontroerende verhaal van Tugce. Ik ga met een dik pak nieuwe verhalen naar huis, en als ik daar aankom, vind ik er nog meer in de mail. (Ik wil niets verklappen, maar voor het verhaal van Kaan moet de jury straks wel even extra rechtop gaan zitten.) De voorzitter van de jury in groep 6 is trouwens volgende week Sanae. Zij gaat mij helpen bij de on-doen-lij-ke keus tussen de goede verhalen die ik nu al binnen heb... En dan moet het verhaal van Farah nog komen! Het spijt me zo dat ik niet ál die talenten mee kan nemen naar de schrijfklas!
Om vast in de stemming te komen een stukje van een heel mooi verhaal (de schrijver moet nog even onbekend blijven): De volgende dag zat Jade in der klas. Fatima gooide gummen en pennen op Jade. Jade kon het niet meer aan en stond op en zei: Kap daarmee! De bel ging. Jade rende snel naar huis. Ze liep tegen de deur en zei: Stomme deur! Opa zei: Jade, de deur kan niet praten, of ben ik gek. Jade rende naar der kamer en huilde. Opa speelde met de stokjes en riep: Potverdikkie! Oma zei: wat is er. Opa zei: Stomme stokjes!
Hoe loopt het met Jade af? Dat horen we volgende week.