Blog van Lydia Rood 2010

Mustafa was met zijn hele familie gekomen: zijn vader, zijn moeder, zijn broers, ooms en tantes, nichten en neven. Hij was dan ook de ster van de dag. Maar als iedereen dat had gedaan, was de Verhalentent uit elkaar geknapt. Het was nu al druk - en warm - genoeg!

Verhaal van Mustafa Kurt, verreweg de beste jonge schrijver van Einstein Community Center (Groep 6) en waarschijnlijk van heel Amsterdam

Hoofdstuk 1: Een gevaarlijk avontuur naar Gondor

Er was eens een jongen genaamd Hassan.

Hassan was een lief klein jongentje,die niemand kwaad deed.

Er was eens, heel lang geleden, een meisje dat Mariam heette. En die had geen vrienden en haar broer deed heel gemeen tegen haar. Mariam was heel lief tegen kinderen maar zij negeerden haar.
Maar Mariams moeder en vader waren lief tegen haar. Maar Mariams moeder en vader wisten niet dat de kinderen van school gemeen waren tegen Mariam.
En de juf zei er iets van. Dat ze lief tegen Mariam moesten doen.
En de kinderen gingen vrienden maken met Mariam en ze gingen weer met elkaar spelen.

Als ik op school aankom, gaat er een gejuich op. Dat is vanwege de uitslag van de voetbalwedstrijd Nederland-Denemarken op het WK in Zuid-Afrika. Een paar groepen hebben de wedstrijd mogen zien, andere kinderen hebben naar radiootjes geluisterd en in sommige klassen stond de wedstrijd op het computerscherm. Kinderen in het oranje komen naar buiten gestormd. Ongeveer alle kinderen die ik ken komen me de uitslag vertellen. 2-0!

Naar de Oudersalon op het Einstein Community Center waren de moeders gekomen van wie de kinderen in de schrijfklas zitten. Dat kan geen toeval zijn. Moeders die lezen belangrijk vinden, krijgen kinderen die goed kunnen schrijven. Toch is dat ook weer niet helemaal waar. Want Amina en Maryam zijn een tweeling. Als Maryam zit te lezen of iets op internet uitzoekt, vraagt Amina of ze haar moeder kan helpen.

De schrijfklas van de Timotheus is begonnen!
Bijna alle kinderen mochten meedoen, al hadden sommigen de pech dat ze naar zwemles moesten of huiswerkbegeleiding hadden, en Selenay was ziek. De anderen kregen limonade en een koekje van juf Nilofer. En toen begonnen we.

Het waren goede verhalen, die groep 6 had geschreven, vier in getal. De jury van Noufal, Hicran, Amina, Ayla en Ouiam deelde hoge cijfers uit. Lamyae kreeg een 9 voor haar verhaal over Samira die een platencontract kreeg en zo haar vriendinnen kwijtraakte. Jurylid Noufal vond het mooi dat het over vriendschap ging en dat je er iets van leert.

Nog één keer kom ik in de klas, en dan moet beslist worden welke kinderen in het schrijfklasje mogen. Op de Einsteinschool hebben we vandaag vast de juryleden benoemd. In elke klas zijn er vijf kinderen aangesteld die heel goed gaan luisteren naar de verhalen die andere kinderen hebben geschreven. Zij mogen kiezen wat de mooiste verhalen zijn en uitleggen waarom.
Volgende week een verhaal meebrengen dus, dan maak je kans om mee te doen!

Een speurtocht naar de bibliotheek? Dat was voor de kinderen van de Timotheusschool eigenlijk niet nodig. Bijna alle kinderen wisten de bibliotheek te vinden en de meesten weten ook wanneer hij open is. Ze maakten kennis met Peter en Jack - maar waren zij nou bibliothecaris of bibliotheker?

Het leek wel een sprookje: eerst waren er twee moeders, toen waren er zeven, en toen waren er opeens een heleboel moeders op de Einsteinschool voor het Schoolschrijver-uurtje. Het ging niet helemaal zoals gepland, want groep 5 had een toets. Oumaima, die nog gauw haar moeder thuis had opgehaald, kon deze keer dus toch niet komen vertellen. Maar zij en Bilal en Abdelhamid zijn nu de volgende keer aan de beurt, op 2 juni. Neem je moeders mee, jongens, en meisje!