Verhalen van anderhalve kilometer

Deze woensdag was de spanning te snijden in de drie groepen 5 van de Timotheusschool. Wie zouden er gewonnen hebben bij de speurtocht door de bibliotheek? Natuurlijk moest er geroffeld worden, voordat ik de namen hardop zei.  In de groep van juf Ebru hielden Michensly en Safouane elkaars hand vast… En jawel, zij waren daar de winnaars! Bij juf Marja vielen Omid en Beyzanur in de prijzen. Terwijl Omid nog maar net op deze school zit! Bij meester Jos waren er drie winnaars. Die hadden goed samengewerkt dus. Het waren: Ayman, Emanuel en Sonnylvio.

Alle winnaars kregen een boek. ‘Mogen ze dat mee naar huis nemen?’ werd er gevraagd. Ja dus. ‘En als ze het uit hebben?’ Dan mogen ze het nog steeds houden. Wow! Dat was pas boffen.

De groep van juf Marja had het druk met het invullen van een paar witte plekken in het verhaal: stukjes die nog een beetje haastig verteld waren. Met z’n allen dachten we erover na hoe we die stukjes nog wat op konden vrolijken. En daarbij kwam er toch een lawine aan ideeën los!

Eerst keken we naar het begin van ‘Het enge schoolreisje.’ (Goeie titel, hè? Sssst, nog niet verklappen.) We stelden ons voor dat wij op schoolreis zouden gaan. Hoe zou dat zijn? En jawel, er kwamen zwaaiende ouders, er kwam een bus, en Tes en Thomas begonnen opeens te praten over het schoolreisje: ‘Ik hoop dat daar een zwembad is!’ en ‘Ik wil in de achtbaan!’ Er ging zelfs plotseling een vlieger mee op schoolreis. En dan moet je natuurlijk wel een bus met een open dak hebben. Zo kwam het begin van het verhaal er al heel anders uit te zien!

Er werd ook een tekenaar aangewezen. Iedereen was het erover eens dat dat Ismail moest zijn. Die kan het heel goed. Ik hoop dat hij die bus met die vlieger tekent …

Ook het stukje waarin de bus stuk gaat, moest nog wat uitgebreider beschreven worden. Wat denk je? Twee platte banden. Nee, niet één. Twee!! Vicky voelde hoe de bus in één keer naar beneden zakte. En er klonk een harde knal. Twee misschien wel. De chauffeur gaat de bus uit en zegt: ‘Wie laat er nou een gebroken vaas op straat liggen?’ Mooi bedacht, hè?

Het verhaal werd spannender en spannender. Juf wordt zelfs zonder pardon achtergelaten aan de kant van de weg … Wil je alles weten? Dan zal je moeten wachten tot het boek er is. Onthoud de titel: ‘Het enge schoolreisje.’

In de groep van meester Jos is volgens mij een ziekte uitgebroken. De schrijf-maar-door ziekte. Echt waar, daar schrijven ze verhalen van wel anderhalve kilometer. Als ik er even een weekje niet ben geweest, kan ik ze bijna niet meer inhalen met lezen.

En ze hebben daar iets heel leuks uitgevonden: het dubbele einde. Je denkt dat het verhaal blij geëindigd is. Je haalt opgelucht adem, maar dan schiet je opeens weer rechtop in je stoel, want je bent gefopt. Het gaat gewoon door en niet zo zuinig ook.

In het ene verhaal was er eng geritsel in de struiken, maar dat bleek gelukkig alleen maar de buurman te zijn. Hè, hè, pfff. Het gezin gaat opgelucht aan de spaghetti. Totdat papa roept: ‘Maar we hebben helemaal geen buren!’ Wow! Hoe kan dat? Ja hoor, blijkt er toch iets in de struiken te zitten… Een babyspookje!

Bij het andere groepje klonken enge geluiden in huis. Maar, ha, ha, die werden gewoon door Yasin gemaakt. Hij zegt het zelf! Nou, blijf maar rechtop zitten, want eh … dan krijg je dit: ‘Maar dat was niet zo. Het was iemand. Maar wie dat is? Maar wie dat is? Het is een kraker.’

Mooi hè? Ook die herhaling erin. Zo spannend! Het boek van 5D komt ook bijna uit. Het heet ‘Verhuizen!’ Ga er maar lekker voor zitten, want je hebt het niet zomaar uit. Enne … eet even een boterham voordat je begint, want er wordt zoveel gegeten in deze verhalen! Pizza, spaghetti, kip, friet van McDonald’s, verrassingsontbijt... Je krijgt er gewoon honger van.

Bij juf Ebru staan de verhalen voor de helft op papier en voor de helft zitten ze nog in de hoofden van de kinderen. Dat laatste is goed te merken, want ze hoeven hun monden maar open te doen of de stukken verhaal rollen eruit. Het blijkt nog niet zo eenvoudig om allemaal andere vervolgstukken te bedenken. De groepjes nemen soms dingen van elkaar over. Wat niet zo gek is, want het zijn heel erg goeie dingen! Maar ja, het is de bedoeling dat elk groepje bij zijn eigen verhaal blijft …

Om iedereen op nieuwe ideeën te brengen en om te laten zien wat het verschil is tussen opsommen en echt een verhaal vertellen, heb ik een stukje voorgelezen uit: ‘Nou moe!’ van Veronica Hazelhoff. Daarin gaat Maartje een doos ‘negerzoenen’ (een soort chocoladesoesjes met een hard laagje erop) pikken voor haar vriendje Michiel, op wie ze verliefd is. Dat was dus de samenvatting. En dan moet je horen hoe Veronica Hazelhoff dat vertelt! Hoe Maartje moet wachten en wachten bij de kassa, omdat de mevrouw vóór haar wel zesentachtig boodschappen heeft. En zoals die gepikte doos negerzoenen dan zo ongeveer gaat knipperen in haar tas.

Na afloop kwamen Marwa en Bilal naar me toe om nog even op een briefje te schrijven hoe dat boek ook alweer heet en de mevrouw die het geschreven heeft. Ik snap wel dat dat ze dat willen weten. Het was ook zó spannend!