Hoog geëerd publiek!

Afgelopen woensdag was het eindelijk zo ver: de drie groepen 5 mochten hun verhaal presenteren. Sommige kinderen waren behoorlijk zenuwachtig. Logisch, want hier hadden we natuurlijk al die tijd naartoe gewerkt. Alle teksten waren in de schoolschrijvermapjes gestopt. Dat zag er al heel mooi uit.

De groep van juf Ebru begon met het verhaal ‘Uit logeren.’ Nasha las het begin van het verhaal over Richano en Jasmina voor. Ze deed dat mooi op toon en recht in de microfoon, zodat zelfs de moeders achterin de zaal haar goed konden verstaan. De laatste zin sprak ze geheimzinnig uit: ‘Wààt?’ vragen Richano en Jasmina tegelijk. ‘Moeten we daarin?’

Natuurlijk wilde het publiek daarna wel weten wáár Richano en Jasmina dan wel in moesten. Ha, ha, dat mocht iedereen zelf kiezen. Bilal vertelde dat je uit logeren kon gaan in de trein, in de bus, in de tram, met de boot of in het vliegtuig. Bij elke mogelijkheid hoorde een vlag. Het vliegtuig stond bijv. klaar naast de groene vlag, de boot naast de blauwe etc. We hebben het publiek gewaarschuwd: ‘Het loopt niet overal goed af …’ Maar we vertelden er niet bij waar het wel en niet goed zou gaan. Ja, we zijn niet gek! Iedereen wil natuurlijk veilig aankomen, dat snappen wij ook wel.

Zelf ben ik bij Ajoub in de boot geklommen en al gauw sloeg ik met de kapitein samen overboord. Prompt kregen we die witte haai achter ons aan. Ik zag het publiek denken: ‘Ooooh, was ik nou toch maar per trein uit logeren gegaan.’ Maar ja, of het daar veel beter ging…

Het was nog lastig om niet te zacht te praten, (want dan verstaat niemand je), maar ook niet te hard, (want dan hadden de anderen daar weer last van.) En natuurlijk was niet iedereen op hetzelfde moment klaar. Maar dat was niet erg, je kon altijd wel weer ergens aansluiten.

Als tweede was de groep van meester Jos aan de beurt. Hier las Rümeysa de opening van het verhaal ‘Verhuizen’ heel prachtig voor. En ook zij wist het publiek nieuwsgierig te maken door haar laatste zin langzaam uit te spreken: “Toen zeiden de kinderen in koor: “Hè, is dat ons nieuwe huis?”

Natuurlijk wist het publiek inmiddels dat het niet in alle verhalen rozengeur en maneschijn was. En zeker toen Nora ging vertellen wat er allemaal met dat nieuwe huis aan de hand kon zijn, zag ik de moeders en de kinderen naar elkaar kijken. Ja hallo, wie wil er nou een nieuw huis met beestjes? Of een half ingestort huis? Of een huis met een heks erin? Ik moest het publiek echt even aanmoedigen om te kiezen, want ze bleven maar twijfelen.

Zelf ben ik gaan luisteren naar het verhaal van de schoonmaakster-heks. Dat zal je gebeuren, dat je verhuist naar een spiksplinternieuw huis en dat er dan een heks de vloer staat te vegen. Toen Judea voorlas hoe de kinderen de heks sloegen met de bezem, moesten de moeders wel lachen. Volgens mij zouden ze dat zelf ook zo opgeknapt hebben. Maar toen wisten ze nog niet dat de heks heel kwaad ging worden. En, nog enger, dat de heks de nieuwe buurvrouw bleek te zijn. De vader is het verhaal vindt het zelfs de ‘engste dag ooit.’ Een dag die hij nooit meer kan vergeten. Nou, dan weet je het wel.  

Als laatste kwam de groep van juf Marja aan de beurt met het verhaal ‘Het enge schoolreisje.’ Nou, als het publiek op dat moment nog niet wist, dat het een griezelige ochtend was, dan begrepen ze het nu wel. Wat een mooie titel! In de groep van juf Marja hebben ze ook een fantastische tekenaar. Ismaïl heeft een heel mooie kleurige bus getekend, die ze op de voorkant hebben gezet onder die mooie titel. De bus met de vlieger uit het dak, precies zoals ik gehoopt had!

Bij deze groep werd het begin van het verhaal mooi voorgelezen door Nermin. Daarna wezen Jamairo en Beyzanur de mensen de weg. Bij ‘het enge schoolreisje’ kon je eerst maar uit twee vervolgstukken kiezen en later pas uit meer mogelijkheden. Dat was maar goed ook, want het publiek was moe van al dat kiezen. Toch was het ook nu niet simpel: wil je op schoolreis in een bus die verdwaalt of toch liever in een bus die stuk gaat. Nou ja, zeg! Maar het publiek liet zich niet kennen en verdeelde zich dapper. Jammer genoeg holden wel heel veel kinderen naar de bus die stuk zou gaan. Ze gingen eigenlijk een beetje achter elkaar aan, als schaapjes, zeg maar.

Ik ben ‘de bus die verdwaalt’ binnen gestapt en heb gezien hoe een klein ploegje bestaande uit Ouissal, Hasnae en Nisanur hier moedig stand hield. We kwamen bij de drakengrot, maar gelukkig veranderden de draken al gauw in steen, zodat we konden ontsnappen. We kwamen aan bij de Linnaeushof. Hè, hè, happy end. O nee, toch niet! Want daar raakte Alex zoek. Plotseling stak zijn hand boven het water uit… Nee hè, was hij aan het verdrinken? Gelukkig werd hij net op tijd naar het ziekenhuis gebracht. Pffff, dat was spannend! 

Na afloop hebben we hard geklapt voor onszelf, maar ook voor de juffen en de meester, die zo goed geholpen hebben om dit allemaal voor elkaar te krijgen. Ze werden er verlegen van, zeker toen ze ook nog een klein cadeautje kregen. Maar dat hadden ze dubbel en dwars verdiend!

Na afloop kwam ik nog heel even langs bij de drie groepen 5. Niet alleen om te zeggen dat ik vond dat het geweldig goed ging, maar ook om te vertellen dat ik in januari nog drie keer terugkom. Dan ga ik schrijfles geven aan een klein clubje van twaalf kinderen: uit elke groep vier. Wie dat zijn, dat is nog geheim. Daar denken de juffen en de meester nog diep over na. 

Ten slotte kwam Annemiek (die het idee van de schoolschrijvers bedacht heeft) nog met een grote verrassing. Op woensdag 1 februari gaan alle klassen die een schoolschrijver op visite hebben gehad (ja, want er zijn er nog twee!) met z’n allen naar de Stadsschouwburg middenin Amsterdam. Daar wordt een feestelijke ochtend georganiseerd om het project De Schoolschrijver af te sluiten.

In sommige klassen konden we meteen op het digibord zien hoe mooi het is in de Stadsschouwburg. Als je nog even wilt kijken, druk dan op: http://www.ssba.nl/virtualtour/Tourviewer_StadsschouwburgAmsterdam.html

En denk maar vast na over wat je aan gaat trekken op die feestelijke ochtend!

Eindelijk mogen de boekjes met alle verhalen mee naar huis! Kan iedereen alle mogelijkheden thuis nog eens rustig over lezen.